Ramulus nematodes Blue

Ramulus nematodes "Blue"

Ramulus nematodes "Blue" to jeden z najbardziej zjawiskowych i wyspecjalizowanych przedstawicieli rzędu straszyków. Oferowana linia wywodzi się z wyizolowanej populacji z rejonu Khao Lak w Tajlandii (oznaczona w świecie hodowlanym jako PSG 55). Gatunek ten stanowi podręcznikowy przykład skrajnego dymorfizmu płciowego i jest prawdziwym unikatem w kolekcjach zaawansowanych hodowców. Utrzymanie czystości tej linii genetycznej jest kluczowe dla zachowania niesamowitego ubarwienia samców.

Wygląd i dymorfizm płciowy

Różnice między płciami są u tego gatunku drastyczne. Dorosła samica jest potężnym owadem w barwach kamuflujących, zazwyczaj są to oliwkowe zielenie i piaskowe brązy. Osiąga do 17 cm długości ciała, a z wyciągniętymi odnóżami jej całkowita rozpiętość może przekroczyć 25 cm. Charakterystyczną cechą samicy są duże wyrostki na głowie przypominające uszy, które świetnie pełnią funkcję kamuflażu. Dorosły samiec to istny entomologiczny ewenement. Jest znacznie mniejszy i ekstremalnie smukły. Po ostatniej wylince jego ciało przybiera oszałamiający kolor metalicznego błękitu lub głębokiego turkusu, który wspaniale kontrastuje z ciemnymi, brązowoczarnymi odnóżami.

Warunki hodowli i terrarium

Sukces w opiece nad tym gatunkiem zależy od rygorystycznej wentylacji oraz odpowiedniej wysokości zbiornika. Straszyki te bezwzględnie wymagają terrarium o orientacji pionowej. Minimalne wymiary dla grupy 3 do 4 par to podstawa 40x40 cm i wysokość 60 cm. Optymalnym rozwiązaniem są woliery siatkowe (aeraria) lub terraria z całkowicie siatkowym sufitem, który jest im niezbędny do bezpiecznego chwytu podczas linienia. Zastój powietrza przy jednoczesnej wysokiej wilgotności jest dla nich śmiertelnie niebezpieczny. Należy utrzymywać wilgotność na poziomie 60 do 70% poprzez zraszanie liści i podłoża, omijając jednak spryskiwania samych owadów.

Żywienie

Gatunek ten doskonale adaptuje się do pokarmu w naszych warunkach klimatycznych. Absolutną podstawą diety są liście jeżyny, które owady chętnie jedzą na każdym etapie rozwoju. Dodatkowo można podawać liście maliny, dębu szypułkowego, buka oraz salalu. Niezwykle ważne jest pozyskiwanie pokarmu wyłącznie z czystych rejonów leśnych. Rośliny kupowane w kwiaciarniach lub marketach ogrodniczych zawierają ukryte w sokach systemiczne insektycydy, które prowadzą do natychmiastowej śmierci całej kolonii. Mechaniczne mycie takich liści nie usuwa trucizny.

Zachowanie i bezpieczeństwo

Zwierzęta te prowadzą nocny tryb życia. W ciągu dnia wyciągają przednie odnóża wzdłuż osi ciała i trwają w całkowitym bezruchu. W sytuacji zagrożenia owad potrafi puścić się gałęzi i wpaść w stan katalepsji, doskonale symulując martwą gałązkę. Posiada również zdolność autotomii, czyli celowego odrzucania kończyn w celu ucieczki przed drapieżnikiem lub w przypadku zaklinowania się podczas wylinki. Regeneracja utraconej kończyny jest częściowo możliwa tylko u młodych nimf podczas kolejnych wylinek. Dorosły owad pozostanie trwale okaleczony. To gatunek przeznaczony wyłącznie do obserwacji. Kategorycznie odradza się brania tego gatunku na ręce.

Rozmnażanie i inkubacja

Ta specyficzna linia genetyczna nie posiada zdolności do partenogenezy. Rozmnażanie płciowe i stała obecność samców są absolutnie wymagane do uzyskania zapłodnionych jaj. Samice rozrzucają jaja gwałtownym ruchem odwłoka na dno terrarium. Jaja przypominają płaskie nasiona i wymagają osobnej inkubacji w odpowiednio przygotowanym pojemniku. Należy umieścić je na odpylonym wermikulicie, który jest tylko lekko wilgotny. Rozwój zarodkowy jest procesem powolnym i trwa od 4 do 5 miesięcy w temperaturze pokojowej od 18 do 25°C. Świeżo wyklute nimfy są bardzo delikatne. Bezpośrednio po wykluciu muszą napompować ciało hemolimfą, dlatego należy zapewnić im bezwzględny spokój i trzymać w osobnych pojemnikach z dala od ciężkich owadów dorosłych.