Ptasznik ma śliczne ubarwienie rośnie duży a je jak szalony. Jest POPROSTU taki słodki polecam tego ptasznika kupić
Acanthoscurria geniculata
Wystaw opinię o produkcie
Wybierz wariant produktu:
Poszczególne warianty mogą różnić się ceną
Zapytaj o produkt
Administratorem danych osobowych jest PHU Krystian Solga. Przetwarzamy je w celu przesłania odpowiedzi na zapytanie. Więcej informacji dotyczących przetwarzania danych osobowych znajduje się w polityce prywatności.
Udostępnianie karty produktu
Koszty dostawy wybranego produktu
Cena dostawy dotyczy tego produktu (w wybranym wariancie - jeśli dotyczy). Może się ona zmienić po dodaniu innych produktów do koszyka.
Opis
Acanthoscurria geniculata - Spektakularny ptasznik białokolanowy o legendarnym apetycie
Acanthoscurria geniculata to absolutna ikona światowej terrarystyki i jeden z najbardziej pożądanych ptaszników naziemnych z dorzecza Amazonki. Zachwyca głębokim, aksamitnie czarnym ubarwieniem skontrastowanym ze śnieżnobiałymi opaskami na odnóżach oraz gęstym, krwistoczerwonym owłosieniem odwłoka. To wymarzony wybór dla każdego hodowcy, który szuka masywnego, odważnego pająka o błyskawicznym tempie wzrostu i widowiskowym instynkcie łowieckim.
- Spektakularne rozmiary docelowe: Dorosłe samice osiągają imponującą rozpiętość odnóży rzędu 18-22 cm przy długości samego ciała do 10 cm, budząc podziw swoimi gabarytami.
- Wzorowy pająk ekspozycyjny: W przeciwieństwie do wielu skrytych gatunków norkowych, ten ptasznik chętnie patroluje wybieg i przebywa na otwartej przestrzeni terrarium.
- Eksplozywny apetyt: Legendarna, natychmiastowa reakcja na wibracje owada karmowego zamienia każde karmienie w fascynujący pokaz drapieżnego instynktu.
- Szybki rozwój i wczesne wybarwienie: Młode osobniki rosną bardzo dynamicznie, zyskując charakterystyczny kontrast bieli i czerni już po kilku pierwszych wylinkach.
| Nazwa naukowa | Acanthoscurria geniculata (C. L. Koch, 1841) |
| Nazwy zwyczajowe | Ptasznik białokolanowy, Brazilian whiteknee tarantula, Giant whiteknee |
| Pochodzenie i biotop | Brazylia (dorzecze Amazonki) - nizinne wilgotne lasy deszczowe |
| Typ środowiska | Gatunek naziemny, oportunistyczny kopacz budujący obszerne nory |
| Rozmiar docelowy | Rozpiętość odnóży 18-22 cm (długość ciała samic 8-10 cm, samców 6-7 cm) |
| Wymiary terrarium | Minimum 40x30x30 cm lub 45x45x30 cm dla dorosłego osobnika |
| Optymalna temperatura | 24-28°C w dzień z naturalnym spadkiem nocnym do 20-22°C |
| Wilgotność podłoża | 70-80% z zachowaniem asymetrycznego gradientu wilgotności |
| Długość życia | Samice do 15-20 lat, samce około 3-4 lata (6-12 miesięcy po wylince dojrzałościowej) |
| Mechanizmy obronne | Włoski parzące Typu I oraz Typu III, postawa grożąca ze strydulacją |
| Siła jadu | Słaby, porównywalny do użądlenia osy lub pszczoły (nieistotny medycznie) |
| Poziom trudności | Świetny wybór dla pewnego siebie początkującego oraz doświadczonych pasjonatów |
| Status prawny | Gatunek niepodlegający rejestracji CITES - w 100% legalny bez formalności urzędowych |
Wybór wariantu i pierwsze kroki z zakupionym stadium
W zależności od wybranego stadium z listy rozwijanej otrzymasz młodego pająka we wczesnym etapie rozwoju (spiderling), podrostka lub dorosłego osobnika. Wszystkie pająki transportujemy w bezpiecznych, wentylowanych kliszówkach lub profesjonalnych pojemnikach hodowlanych ze zwilżonym podłożem. Aby zapewnić zwierzęciu bezstresowe wprowadzenie do nowego domu, postępuj zgodnie z poniższą procedurą:
Krok 1: Spokojna aklimatyzacja termiczna - Po rozpakowaniu przesyłki pozostaw zamknięty pojemnik transportowy na 24 godziny w temperaturze pokojowej (20-22°C) w cichym i zacienionym miejscu. Kategorycznie unikaj nagłego dogrzewania matą grzewczą, co mogłoby wywołać szok termiczny i niepotrzebny stres.
Krok 2: Dobór bezpiecznego lokum - Rozmiar pojemnika zwiększamy stopniowo wraz ze wzrostem pająka. Młode maluchy czują się najbezpieczniej w małych pojemnikach o objętości 30-50 ml (kliszówki lub pojemniki sosjerki). Podrostki przenosimy do pojemników przejściowych, natomiast dorosły osobnik wymaga docelowego terrarium horyzontalnego o podstawie minimum 40x30 cm lub 45x45 cm z warstwą podłoża o grubości co najmniej 10-15 cm.
Krok 3: Pierwszy posiłek po podróży - Pokarm podajemy dopiero po upływie pełnej doby od umieszczenia pająka w nowym lokum. Zawsze przestrzegamy zasady, że długość podawanego owada wynosi od 50% do maksymalnie 100% długości samego odwłoka pająka. Dla najmłodszych stadiów idealny jest pojedynczy, ruchliwy wylęg karaczana o długości 2-3 mm, który nie stanowi zagrożenia dla malucha.
Jakie terrarium i podłoże przygotować dla Acanthoscurria geniculata?
Dla dorosłej samicy Acanthoscurria geniculata optymalne jest terrarium horyzontalne o podstawie 40x30 cm lub 45x45 cm i wysokości do 30 cm. Kluczowe jest zastosowanie warstwy podłoża o grubości minimum 10-15 cm, która amortyzuje ewentualne upadki i umożliwia kopanie nory, eliminując ryzyko pęknięcia powłok odwłoka.
W naturze ten amazoński drapieżnik drąży głębokie tunele sięgające nawet 100 cm pod powierzchnię gruntu, chroniąc się przed dobowymi upałami. Jako podłoże doskonale sprawdza się mieszanka kwaśnego torfu, włókna kokosowego i odrobiny gliny lub wermikulitu, która stabilizuje konstrukcję korytarzy. Naturalną kryjówkę stanowi bezpiecznie ułożona kora drzewa korkowego, pod którą pająk z chęcią wykopie swoją komorę spoczynkową.
Zbiornik musi posiadać wydajną wentylację krzyżową oraz stabilne, płytkie ceramiczne poidełko z regularnie uzupełnianą, czystą wodą. Wilgotność na poziomie 70-80% utrzymujemy poprzez podlewanie dolnych warstw podłoża w wybranym rogu terrarium, pozostawiając wierzchnią strefę częściowo suchą. W wilgotnym terrarium znakomitym wsparciem sanitarnym są białe skoczogonki, pełniące funkcję ekipy sprzątającej, które bezustannie oczyszczają podłoże z mikroskopijnych resztek organicznych oraz zabezpieczają przed rozwojem pleśni.
Czym karmić ptasznika białokolanowego i jak kontrolować apetyt?
Podstawę diety Acanthoscurria geniculata stanowią żywe owady karmowe o wielkości równej 50-100% długości odwłoka pająka. Młode osobniki karmimy 2-3 razy w tygodniu drobnym wylęgiem karaczana, natomiast podrostki i dorosłe osobniki raz na 7-14 dni dorosłymi karaczanami Dubia lub świerszczami.
Ten gatunek słynie z niepohamowanego apetytu i rzadko odmawia posiłku, co nakłada na opiekuna obowiązek czuwania nad jego masą ciała. Regularnie porównuj szerokość odwłoka do tarczy głowotułowia (karapaksu). Gdy odwłok staje się wyraźnie szerszy niż głowotułów i przypomina napiętą, okrągłą kulę, należy bezwzględnie wstrzymać karmienie na 2-3 tygodnie, aby zapobiec patologicznej otyłości utrudniającej poruszanie się.
W menu podrostków i dorosłych pająków doskonale sprawdzają się karaczan turecki, karaczan Dubia, świerszcz bananowy oraz dorosła szarańcza. Pokarm podajemy wyłącznie przy użyciu długiej pęsety terrarystycznej o długości 25-30 cm. Wszystkie niezjedzone resztki pancerzy owadów należy bezzwłocznie usuwać z wybiegu, aby nie przyciągały niepożądanych roztoczy.
Najczęstsze błędy w hodowli i jak ich unikać
- Zbyt wysokie terrarium bez grubego podłoża: Ciężki ptasznik naziemny wspinający się po szkle może odpaść od pokrywy. Upadek z wysokości powyżej kilkunastu centymetrów na twardy korzeń stwarza ryzyko śmiertelnego pęknięcia powłok odwłoka. Zawsze wypełniaj terrarium podłożem co najmniej w połowie jego wysokości.
- Podawanie pokarmu tuż po wylince: Po zrzuceniu starego oskórka kły pająka są miękkie i podatne na wyłamanie. Młode maluchy głodzimy przez 48 godzin po wylince, podrostki przez 3-7 dni, a dorosłe giganty przez 10-14 dni, czekając na całkowite zesklerotyzowanie i sczernienie aparatu gębowego.
- Dogrzewanie terrarium matą od dołu: Ptasznik instynktownie ucieka przed upałem, zakopując się w głąb podłoża. Ciepło emitowane od spodu wprowadza pająka w błąd i prowadzi do niebezpiecznego odwodnienia. Jeśli dogrzewasz terrarium, stosuj wyłącznie matę umieszczoną na bocznej ściance.
- Manipulacja na gołych dłoniach (handling): Mimo łagodnego jadu, dorosła samica posiada potężne zęby jadowe o długości przekraczającej 1.5 cm. Dodatkowo pająk łatwo płoszy się i wyczesuje drażniące włoski. Wszelkie prace porządkowe wykonuj z zachowaniem dystansu przy użyciu długiej pęsety.
Historia taksonomiczna, rewizje i wyjaśnienie synonimów
Acanthoscurria geniculata została po raz pierwszy opisana naukowo w 1841 roku przez niemieckiego arachnologa Carla Ludwiga Kocha pod pierwotną nazwą Mygale geniculata, na podstawie holotypu pochodzącego z brazylijskiego regionu rzeki Rio Branco. Trzydzieści lat później, w 1871 roku, austriacki przyrodnik Anton Ausserer przeprowadził rewizję i wyznaczył ten gatunek na wzorzec definicyjny (gatunek typowy) nowo utworzonego rodzaju Acanthoscurria, który obecnie zrzesza kilkadziesiąt południowoamerykańskich taksonów.
Współczesna taksonomia została ostatecznie uporządkowana w 2014 roku dzięki kompleksowej rewizji amazońskich przedstawicieli rodzaju (zespół badawczy: Paula, Gabriel, Indicatti, Brescovit oraz Lucas). Wykazano wówczas ponad wszelką wątpliwość, że takson opisany w 1972 roku przez Pizę jako Acanthoscurria transamazonica jest tożsamy morfologicznie z Acanthoscurria geniculata i stanowi jego młodszy synonim. Rozwiązano również wieloletnią zagadkę handlową dotyczącą Acanthoscurria brocklehursti. Badania dowiodły, że ten historyczny takson jest w rzeczywistości tożsamy z Acanthoscurria theraphosoides, a pająki sprzedawane pod tą nazwą w europejskim hobby były w przeważającej większości formami barwnymi lub liniami hodowlanymi Acanthoscurria geniculata.
Architektura włosków parzących Typu I i Typu III oraz aparat strydulacyjny
Jako przedstawiciel ptaszników Nowego Świata z podrodziny Theraphosinae, Acanthoscurria geniculata wykształciła zaawansowany system obrony biernej w postaci włosków parzących na grzbiecie odwłoka. Badania z użyciem mikroskopii elektronowej skaningowej (SEM) wykazały obecność dwóch wysoce wyspecjalizowanych typów szczecinek. W centralnej części odwłoka dominują długie włoski Typu III o długości 0.3-1.8 mm, zaopatrzone w mikroskopijne zadziory. Wyewoluowały one jako oręż przeciwko drapieżnym kręgowcom, wywołując u ssaków uporczywy świąd, miejscowy stan zapalny oraz reakcje alergiczne dróg oddechowych.
Z kolei na obrzeżach pola obronnego zlokalizowane są krótsze szczecinki Typu I mierzące 0.2-0.6 mm. Ich gęste, haczykowate zadziory działają niczym mechaniczna pułapka na natrętne bezkręgowce, w tym drapieżne mrówki leśne czy larwy pasożytniczych muchówek. Samice tego ptasznika wplatają tysiące włosków Typu I w oprzęd zabezpieczający kokon z jajami, tworząc barierę nie do przejścia dla owadów. Gdy pająk zostanie bezpośrednio przyparty do muru, potrafi wygenerować słyszalny syk ostrzegawczy za pomocą aparatu strydulacyjnego, pocierając o siebie zmodyfikowane szczecinki zlokalizowane między krętarzem a podstawą odnóży.
Warto dodać, że ptaszniki z rodzaju Acanthoscurria stanowią cenny obiekt badań biochemicznych. W ich układzie pokarmowym zidentyfikowano wyspecjalizowane inhibitory proteaz chroniące pająka przed autostrawieniem tkanek, a z hemolimfy wyizolowano gomezynę - unikalny peptyd o silnych właściwościach przeciwbakteryjnych.
Często zadawane pytania (FAQ)
Czy jad Acanthoscurria geniculata stanowi zagrożenie dla zdrowia człowieka?
Jad ptasznika białokolanowego jest uznawany za słaby i nie zagraża życiu ani zdrowiu człowieka, o ile nie występuje rzadka, indywidualna alergia na białka jadowe. Pod względem fizjologicznym jego działanie porównuje się do użądlenia osy lub pszczoły, objawiając się krótkotrwałym bólem miejscowym i obrzękiem. Rzeczywistą ostrożność należy zachować z uwagi na potężne kły jadowe, które przy nieostrożnym manipulowaniu mogą spowodować bolesną ranę mechaniczną. Praca długą pęsetą akwarystyczną o długości 25-30 cm zapewnia stuprocentowe bezpieczeństwo podczas każdego serwisu.
Czy ten gatunek wymaga rejestracji w starostwie lub dokumentów CITES?
Nie. Acanthoscurria geniculata nie znajduje się na listach Konwencji Waszyngtońskiej (CITES) ani w załącznikach rozporządzeń Unii Europejskiej regulujących handel dziką fauną. Oznacza to, że kupujesz w pełni legalne zwierzę bez konieczności wizyt w starostwie powiatowym, opłat skarbowych czy zgłaszania do rejestru zwierząt egzotycznych. Zwierzę nie wymaga zaświadczenia o urodzeniu w niewoli.
Jak rozpoznać zbliżające się linienie (faza pre-molt)?
Nadchodzące linienie zwiastuje całkowita odmowa pobierania pokarmu, która może trwać od 1-2 tygodni u podrostków do nawet 1-2 miesięcy u dorosłych samic. Pająk staje się powolniejszy, barykaduje wejście do nory warstwą przędzy i ziemi, a wyczesana łysinka na odwłoku (tzw. bald spot) stopniowo ciemnieje. Tuż przed wylinką skóra w tym miejscu przyjmuje głęboki, lśniący, niemal smolisty odcień czerni, co świadczy o wykształceniu nowych, nasyconych melaniną szczecinek. W tym czasie bezwzględnie nie podajemy owadów karmowych i dbamy o stałą wilgotność podłoża.
Czy Acanthoscurria geniculata nadaje się na pierwszego ptasznika?
Gatunek ten jest idealną propozycją dla pewnego siebie początkującego, który szuka czegoś bardziej dynamicznego i efektownego niż całkowicie powolne ptaszniki z rodzajów Tliltocatl czy Brachypelma. Posiada żelazną odporność na wahania parametrów, szybko rośnie i zachwyca apetytem. Wymaga jedynie zachowania podstawowych zasad bezpieczeństwa: używania długiej pęsety, rezygnacji z brania pająka na dłonie oraz zapewnienia odpowiedniej grubości podłoża.
Szukasz spektakularnego ptasznika, który zachwyca kontrastowym ubarwieniem i jest stale widoczny w terrarium? Wybierz odpowiednie stadium z listy rozwijanej powyżej, skompletuj wyposażenie i rozpocznij fascynującą przygodę z jednym z najbardziej cenionych drapieżników Amazonii.
Wysyłka i gwarancja żywej dostawy
W okresie chłodów paczkę zabezpieczamy profesjonalnym wkładem grzewczym HeatPack, dbając o właściwą temperaturę w podróży.
Zwierzęta nadajemy wyłącznie od poniedziałku do czwartku, aby wyeliminować ryzyko utknięcia przesyłki w sortowni na weekend.
Bierzemy pełną odpowiedzialność za bezpieczny transport. Gwarantujemy, że zwierzę dotrze do Ciebie całe i zdrowe.
Opinie
Jeśli dodałeś/-aś recenzję, a nie pojawiłą się na liście, być może oczekuje na moderację.
Ptasznik